KARDELEN ZAMANI

Tüm renklerin bir araya toplanmış hali gibiyim bugün.
Sanki ilk bahar günü gibi uçuşan beyaz kelebeklerle dolu çiçekler.
Bir kış sabahı gibi beyaz ve bomboş iliklerim.
Dışlanmak, birine verilebilecek en büyük cezadır.
En karanlık geceden akıllarda tek bir soru (neden gündüzlerim de karanlık )
İçim acıyor aydınlığı arıyor gözlerim.
Ben acılarımdan besleniyorum.
O yüzden hayatımda ah gitmesin demedim. Özellikle gitsin dedim
Dolayısıyla hayatımın en güzel zamanını yaşıyorum.
Yalnızlık zamanı…
Ağlasam sesimi duyar mısınız mısralarımda?
Dokunabilir misiniz gözyaşlarıma ellerinizle?
Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, kelimelerinse kifayetsiz olduğunu;
Bu derde düşmeden önce.
Bir yer biliyorum her şeyi söylemek mümkün epeyce yaklaşmışım duyuyorum
anlatamıyorum.
Ne içtiğim sigaradan ne de çektiğim acıdan tat alamıyorum.
Yaşamak neden acı verir insana, insansa neden katlanır bu acıya?
Vazgeçmeden yaşama sevinci aramak, yormaz mı insanı
Bulmak istemez mi hayatına bir yardımcı?
Yaşamaz mı onun için vazgeçmeden
Tekrardan katlanır bu acıya, kimin için ?
Güneş her gün doğmaktan nasıl vazgeçmiyorsa bende senden
vazgeçmiyorum.

Bir yanıt yazın